95خداوند باشد و در واقع، صدقهاى است كه ثواب آن به اولياى الهى هديه مىشود، دليلى بر نفى آن وجود ندارد.
در همين راستا، وهابيان به ذبح و نحر براى اموات و اوليا اشكال مىكنند. محمد بن عبدالوهاب مىنويسد:
«پيامبر با مشركان جنگيد تا اعمالى مانند قربانى كردن، تنها براى خدا باشد.» 1در حقيقت، اگر كسى، حيوانى را با قصد عبادت براى غير خدا ذبح كند، همانطور كه بتپرستان اين كار شركآلود را انجام مىدادند، اين كار شرك است. اگر كسى، حيوانى را از طرف انبيا و اوصيا يا مؤمنان قربانى كند تا ثوابش را به آنها هديه دهد (همانند آن كه برخى قرآن مىخوانند و ثواب آن را براى انبيا و اوصيا يا مؤمنان هديه مىكنند) به يقين، در كار او پاداشى بزرگ نهفته است. قصد تمام قربانى كنندگان براى اولياى الهى نيز همين است و جز اين نخواهد بود. همه شيعيان چون ائمه خود به توحيد باور دارند و مىكوشند كار را براى خدا انجام دهند و هيچگاه براى مخلوقات، عمل عبادى انجام نمىدهند.
روايت شده است كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله ، حيوانى را به دست خود قربانى و عرض كرد:
«بار خدايا، اين قربانى از طرف من و هر كسى از امتم است كه قربانى نكرده باشد.» 2