172

چرا شيعيان به تقيه اعتقاد دارند؟

تقيه به معناى پنهان داشتن اعتقاد باطنى و كتمان كردن ايمان در برابر مخالفان براى پيش‌گيرى از زيان‌هاى دنيوى و خسارت‌هاى معنوى و دينى است. تقيه در لغت به معناى حفظ چيزى از خطر و ضرر است. زبيدى در تاج العروس، تقيه را به معناى برحذر شدن و احتياط از ضرر معنا كرده است. ¹ در اصطلاح شرعى هم اظهار كردن امرى بر خلاف حكم دين از طريق قول يا فعل به انگيزه حفظ جان يا مال يا شرف و آبروى خود يا ديگرى ² است.

مثل هميشه بايد ريشه‌هاى اثبات يا انكار عقيده به تقيه را در كتاب و سنت به عنوان معيار و ترازوى اعمال بررسى كرد. ريشه‌هاى تقيه در قرآن عبارت است از اين كه خداوند مى‌فرمايد:

«لاٰ يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكٰافِرِينَ أَوْلِيٰاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذٰلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللّٰهِ فِي شَيْءٍ إِلاّٰ أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقٰاةً وَ يُحَذِّرُكُمُ اللّٰهُ نَفْسَهُ وَ إِلَى اللّٰهِ الْمَصِيرُ » ³