166اطاعت آنها از خداوند در احكام و تعاليم شريعت و كارهاى نيكى است كه در گذشته انجام داده‌اند، امّا اين رضايت را نمى‌توان به آينده زندگانى و اعمال آنان سرايت داد، به اين معنا كه هر چه مى‌خواهند انجام دهند هر چند خلاف هم باشد - خدا از آنان راضى است.» ¹همچنين قول به عدالت كل صحابه، مخالف نصّ قرآن است؛ زيرا آياتى هم در نكوهش برخى از صحابه وارد شده و صحابه را به نفاق متهم كرده است (توبه:101).

و برخى ديگر فسق آنان را آشكار ساخته است (سجده: 18 يا بقره:9)وگاهى نيز صحابه را بدون عنوان نكوهش كرده است. براى نمونه:

«وَ مِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَ يَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ رَحْمَةٌ لِلَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ رَسُولَ اللّٰهِ لَهُمْ عَذٰابٌ أَلِيمٌ» ²

و بعضى از آنان هميشه پيامبر را مى‌آزارند و مى‌گويند او شخصى ساده و زود باور است. بگو: زود باورى من به سوى شماست. رسول به خدا ايمان آورده است و به مؤمنان هم ايمان دارد و براى مؤمنان حقيقى شما رحمت كامل الهى است و براى آنان كه رسول را مى‌آزارند، عذاب دردناك مهياست.

و بعضى از آيات هم صحابه را به عنوان مؤمن و مسلمان نكوهش كرده‌اند، مانند توبه: آيات 38 و39، حجرات: آيه 17 و سوره صف: آيات 2 و3 كه مى‌گويد: