165

الف) عدالت صحابه در قرآن

اهل سنت در اين مورد به اين آيه استناد مى‌كنند:

«لَقَدْ رَضِيَ اللّٰهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبٰايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مٰا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَ أَثٰابَهُمْ فَتْحاً قَرِيباً» ¹

خداوند از مؤمنانى كه زير درخت با تو بيعت كردند، به حقيقت خشنود گشت و از وفا و خلوص قلبى آنان آگاه بود كه وقار و اطمينان كامل بر آنها نازل فرمود و آنان را به پيروزى نزديك پاداش داد.

و آيات ديگر بقره: 143، آل عمران:110، انفال 74، توبه:100، فتح: 29 واقعه: 10-12 و حشر:8 -9، در پاسخ آنها مى گوييم به اطلاق اين آيات نمى‌توان استدلال كرد، بلكه بايد آن را به ايمان و عمل صالح تا پايان عمر مقيد كرد. در غير اين صورت چگونه تصور كنيم امثال عبدالله ابن أبى كه از سرد مداران منافقان است، تنها به اين دليل كه از بيعت كنندگان زير درخت با پيامبر صلى الله عليه و آله در صلح حديبيّه بوده، مورد رضايت الهى است. علامه طباطبايى رحمه الله مى‌فرمايد:

«اگر خداوند متعال، صحابه را در آيه‌هاى قرآن مدح كرده و از آنان اظهار رضايت نموده، به جهت انقياد و