131 «إنَّ شَفاعَتى يَوْمَ الْقيامَةِ لِأَهْلِ الْكَبٰائِر مِنْ امّتى». ¹

شفاعت من در روز رستاخيز از آن كسانى از امت من است كه مرتكب گناهان كبيره شده‌اند.

ردّ نظريه وهابيت

گفتيم كه وهابيان هر گونه شفاعتى را از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله يا كسى كه شايستگى دارد، موجب شرك مى‌دانند، در حالى كه اگر گروهى از بندگان پاك خدا، بدون اين كه مالك مقام شفاعت باشند، در چارچوب مشخصى، اجازۀ شفاعت در مورد گناه‌كاران بيابند و تنها با اذن و رضايت خدا چنين كنند، شرك نيست. روشن است كه درخواست چنين شفاعتى از بنده‌اى صالح، مستلزم خدا دانستن او نيست، چنان كه مستلزم تفويض امور خدايى به او نيست، بلكه درخواست كارى است از كسى كه كار در شأن او است. اين رويه در زمان حيات پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله براى گناه‌كاران هم وجود داشت و هيچ‌گاه آن حضرت به اين افراد، نسبت شرك نمى‌داد. در سنن ابن ماجه از پيامبر گرامى اسلام آمده است:

«أتدرون ما خيّرنى ربّى الليلة؟» قلنا اللّٰه و رسوله اعلم قال: فانّه خيّرنى بين أن يدخل نصف امّتى الجنّة و بين الشّفاعة فاخترت