81شمال و مركز را در پى داشت، باعث تشكيل حكومتهايى چون غسّانيان، لخميان و آل كنده توسط مهاجران گرديد كه به ترتيب تحت حمايت امپراتورى روم، ايران و حميريان بودند.
از دير باز منطقۀ مركزى نجد و حجاز محل سكونت صحرانشينانى بوده است كه در جستجوى آب و مرتع به همراه احشام خود كوچ نشينى را پيشه خود ساخته بودند.
ساكنانِ اندك اين مناطق، در خيمههاى مويين روزگار مىگذراندند و براى مقابله با مشكلات، چند خانواده در كنار هم زندگى و با هم كوچ مىكردند. عامل اين پيوندها، وابستگى نسبى يا سببى بود كه بر اثر ازدواج پديد مىآمد. اين خويشاوندان « قوم » ناميده مىشدند و از تركيب چند قوم، يك قبيله شكل مىگرفت كه با پيشوند بنى يا بنو (همانند بنو حرب، بنى عدى) از ديگر قبايل مشخص مىگرديدند. رهبرى قبيله معمولاً به عهده سالخوردهترين فرد بود كه او را « شيخ » مىناميدند. 1ازسدۀ پنجمميلادى كه مهاجرت از جنوب به شمال، تحولات بسيارى زيادى را در عربستان رقم زد و بر اثر آن راههاى تجارى جديدى به وجود آمد، بهتدريج عدهاى از صحرانشينان بدوى در كنار جادهها سكنى گزيدند، بر اثر اين سكونت بويژه در مناطقى كه زمينۀ كشاورزى فراهم بود، شهركهايى پديد آمد كه باديهنشينان در آن به كشاورزى پرداختند. 2