107بعد از كشتارهاى طائف و مدينه، ملك حسين، شريفِ مكّه را كه به نفع فرزندش على كنارهگيرى كرده بود، شكست داد و شهر مقدس مكّه و مدينه و ساير بلاد حجاز را تصرف كرد.
در اين زمان انگليسىها در نيرنگ تازۀ خود تصميم گرفتند قسمتهايى از شبه جزيره را از چنگ سعودىها در آورده، به ملك عبداللّٰه پادشاه اردن ببخشند و بدين طريق گره تازهاى بر منازعات خونين اعراب بيفزايند؛ يگانهايى از ارتش اردن به حجاز فرستاده شد كه بر منطقه معان - عقبه دست انداخت. پس از اين حمله بريتانيا در نوامبر 1925م. انعقاد پيمان با اردن خاورى را به فرمانرواى سعودى تحميل كرد.
بر اساس اين پيمان، رياض از دشتى كه نجد و سوريه را به هم وصل مىكرد، چشم پوشيده و آن را به اردن خاورى واگذار نمود.
در همين سال با فشار انگلستان، پيمان ديگرى با عراق منعقد نمود كه حق داورى در بارۀ اختلافات مرزى نجد و عراق به دولت انگلستان واگذار گرديد. در برابر اين دو پيمان، انگلستان كمك مالى خود به فرمانرواى تازۀ حجاز شريف على را قطع نمود.
سعوديان در سال 1926م. امير حسن را از عسير بيرون راندند. جانشين او با عبدالعزيز پيمان بست و تعهد سپرد كه عسير را وارد پيمانهاى مخالف وهابيان نكند اما پس از چهار سال امير تازه عسير هم از ميان برداشته شد و عسير ايالتى از كشور آل سعود گرديد.
ابن سعود روز بيست و سوم جمادى الثانى 1344 برابر هشتم ژانويه 1926 از اهالى مكه خواست كه با او به عنوان « پادشاه حجاز و نجد » بيعت كنند.