100گشت و به بيرون شهر آمد. در درگيرى دو سپاه، ابن رشيد با اجراى تاكتيكى حساب شده، نخست با همراهانش پا به فرار گذاشتند ولى در منطقه‌اى مناسب كمين نموده، همين كه سپاهيان سعودى كه به تعقيب آنان مى‌پرداختند به آنجا رسيدند، به سختى بر آنان تاختند و آنها را تار و مار ساختند. عبدالرحمن به رياض گريخت. ابن رشيد بلافاصله رياض را محاصره نمود؛ مردم رياض كه بر اثر شكست و محاصره دچار سختى و رنج فراوان شده بودند، از او خواستند تا به حكومت آل رشيد تن در دهد.

عبدالرحمن كه اوضاع را نامساعد ديد، رياض را ترك نمود. ¹وى پس از ترك رياض، ابتدا به يكى از قبايل عجمان پناه برد، امّا زندگى ميان آن اعراب را براى خود و خانواده‌اش ناامن و پرخطر ديد، سپس به بيابانهاى «الربع الخالى»، رفته، چند ماهى را ميان قبيلۀ «بنى مُرَّه» گذراند. او كه دل از امارت برگرفته بود، نجد را ترك گفته، رهسپار قطيف و احساء گرديد. در احساء استاندار عثمانى به او پيشنهاد اطاعت كرد تا حكومت رياض را باز يابد، امّا وى نپذيرفت و وارد كويت شد. شيخ كويت ابتدا به او اجازه اقامت در خاك خود را نداد و عبدالرحمان ناگزير چندى در قطر بسر برد ولى بعد از چندى با موافقت مقامات عثمانى به كويت بازگشت و ده سال با عسرت بسيار در آنجا بسر برد و بدينسان دولت دوم سعودى نيز به دست خاندان آل رشيد منقرض گشت.

ابن رشيد نيز به سال 1315 در حايل وفات نمود ولى حاكميت آل رشيد توسط جانشينان وى ادامه يافت.