301آرام، اجداد آنها است و به اسم خود نسبت داده است. عقيدۀ جمعى اين است كه كوه جودى است كه سفينۀ نوح بر آن قرار گرفت و ايروان در شمال و شرق اين كوه واقع است و به حسب ذرع از ايروان تا آن كوه، پنجاه و چهارهزار ذرع است. در دو فرسنگى ايروان اوچ كليسيا است، يعنى سه كليسيا در آنجا بنا نهاده‌اند. سيم آقامَزلى است. از ايروان تا آنجا سيزده ورس است. در ابتداى منزل، در خارج شهر پلى بر روى رودخانه زنگى‌بسته‌اند. چهارم قمرلو است و تا آنجا پانزده ورس است و در وسط آبادى قمرلو، خيابانى است، دو طرف خيابان كسبه هر صنفى نشسته دكاكين دارند. قريۀ معتبرى است.

پنجم دولو است و تا آنجا هيجده ورس و سه ربع است. آبادى دولو مانند دهات متعارفه ايران است. ششم سدرك است و تا آنجا هيجده ورس و سه ربع است. جلگه سدرك وسيع است و از سه طرف به جبال منتهى مى‌شود. در طرف مشرق باغات است جاى بسيار باصفايى است.

چاپارخانه‌هاى شرور دره لى‌كر

چاپارخانه‌هاى محال شرور دره لى‌كر دو جا باشد. اول باش نورْاِشن است و تا سدرك بيست و دو ورس و ربع است. رودخانه ارپه‌چاى در باش نوراِشن جارى است. آبادى و باغات زيادى دارد و ملك آن متعلق به اسماعيل‌بيك است. عمارت و باغى هم در آنجا دارد. دوم چاپارخانه داش ارخ است و تا آنجا ده ورس است و در بين راه آبادى و باغات و دهات است و اين دو منزل در تحت اختيار گُوِرناطور ايروان است.

چاپارخانه‌هاى نخجوان

چاپارخانه‌هاى خاك نخجوان پنج است. اول كوِراخ است و تا آنجا نوزده ورس است و اين دهكده در جنوب شرقى واقع است. دوم بويكْ‌ذرى است و تا آنجا چهارده ورس است. سيم نخجوان است و تا آنجا هيجده ورس است و زراعت دارد و تا نصف راه مسطح و هموار است. نصف ديگر ناصاف و دره‌ماهور است. شهر نخجوان در جنوب واقع است.

وصف نخجوان

قبل از وصول به نخجوان، كوهى در يسار نمايان است. در دامنۀ آن دهكدۀ معتبرى است.