122 «بُغْضُ بَنى هٰاشِمِ نِفٰاقُهُ» ¹؛ دشمنى و كينه با دشمن بنى‌هاشم نشانۀ نفاق است.

يزيد چون حسين بن على عليهما السلام را به شهادت رساند و اهل بيت او را به اسارت گرفت، در مجلس جشن با چوب خيزران بر لب‌هاى امام حسين عليه السلام مى‌زد و اين اشعار را مى‌خواند.

لَعِبَتْ هٰاشِمُ بِالمُلكِ فَلاٰ

بنى‌هاشم با ملك و سلطنت بازى كردند، نه خبرى آمده و نه وحيى نازل شده است، اگر از فرزندان احمد انتقام نگيرم، از نسل خندف نيستم. ³8

‍أ

بيت الأحزان ⁴

در گذشته، داخل قبرستان بقيع، در نزديكى قبور امامان معصوم عليهم السلام مسجد كوچكى بوده كه به «بيت‌الاحزان» ⁵ شهرت داشته است و در كتب تاريخى قرون آغازين اسلامى، از آن ياد شده است.

براساس آن‌چه در برخى از منابع آمده، اين‌جا محل گريۀ حضرت فاطمۀ زهرا عليها السلام در سوگ پدرش و ظلم‌هايى كه در حق او و همسرش روا داشتند، بوده است.

اين مكان در آغاز، خانۀ محقّرى متعلق به آن حضرت بوده كه پس از آن به «بيت‌الاحزان» يا «قبّة الحزن» ⁶ شهرت يافته و بعداً به عنوان «مسجد فاطمه عليها السلام » از آن ياد شده است. اين محلّ در