100يك سال از دريافت مستمرى محروم گرديد. در خلافت على عليه السلام ، عايشه كوشيد تا ام سلمه را وادارد كه به گروه مخالفان خليفه بپيوندد، امّا وى نه تنها از پيوستن به آنها سرباز زد، بلكه كوشيد تا عايشه را از دشمنى با على عليه السلام و رفتن به بصره منع كند. وى در جمع مهاجرين و انصار از توطئه‌هاى مخالفان پرده برداشت. آنان را به پشتيبانى از حضرت على عليه السلام تشويق كرد، در نامه‌اى كه به على عليه السلام نوشت او را از فعاليت‌هاى عايشه با خبر ساخت و پسرش عمر را به يارى او فرستاد.

ام سلمه پس از شهادت حضرت على عليه السلام ، مبارزۀ سرسختانه‌اى را با معاويه و ناصبيان كه على عليه السلام را در منابر و معابر دشنام مى‌دادند، آغاز كرد و در نامه‌اى كه به معاويه نوشت، او را به واسطۀ اين عمل زشت، نكوهش كرد.

پس از واقعۀ كربلا به عزادارى شهداى اهل بيت پرداخت و بنى‌هاشم به تعزيت او كه تنها همسر بازماندۀ پيامبر صلى الله عليه و آله بود، مى‌رفتند.

وى در 84 سالگى درگذشت و پيكرش را در بقيع به خاك سپردند. ام سلمه 387 حديث روايت كرده، كه شمارى از آنها در فضيلت على بن ابى‌طالب است كه از آن جمله‌اند احاديث:

«مَنْ كُنْتُ مَولاٰهُ فَعَلىٌّ مَولاٰهُ» و «عَلِىٌّ مَعَ الْقُرآنِ وَالْقُرآنُ مَعَ عَلِىٍّ، لَنْ يَفْتَرِقٰا حَتّى يَرِدا عَلَىَّ الْحَوض».

همچنين مى‌گفت: من همواره از رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه فرمود: «مَنْ سَبَّ عَلِيَّاً فَقَدْ سَبَّني» . وى در خردمندى و اخلاق از زنان نامدار عهد خويش و در تحمل مصائب نمونه بود. ¹امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:

إِنَّ الْكُتُبَ كَانَتْ عِنْدَ عَلِيٍّ عليه السلام فَلَمَّا سَارَ إِلَى الْعِرَاقِ اسْتَوْدَعَ الْكُتُبَ أُمَّ سَلَمَةَ

على عليه السلام نامه ها و مكتوبات خود را كه از اسرار امامت بوده، موقع حركت به عراق به ام‌سلمه سپرده است.

از برخى اخبار استفاده مى‌شود كه سيدالشهدا عليه السلام هم در موقع حركت از مدينه، نامه‌هاى خود را به ام سلمه سپرده و بعداً به امام سجاد عليه السلام رسيده است. ²