191به هنگام جارى شدن سيل بزرگى كه به مسجدالحرام وارد شده بود عمويش «شيخ تابت زمزمى» همچون سنّت پيشينيان در سقاخانۀ عباسى مشغول به خدمت بود. نامبرده در اين هنگام كوشيد تا قرآنها و كتابهاى وقف شده در آن را خارج نمايد، ليكن سيل از در و پنجرههاى سقاخانه وارد شد و كليۀ كتابها و اشياى موجود در آن را از ميان برد. در اين هنگام سيل وارد چاه زمزم گرديد، به طورىكه آب از آن طغيان كرد. اين سيل در روز پنجشنبه و شب جمعه پانزدهم ذىالقعدۀ سال 887 هجرى واقع شد.
در تاريخ ازرقى، پس از آنكه چگونگى سقاخانۀ عباس را شرح داده، مىنويسد:
تاريخ نگاران نوشتهاند:
هنگامىكه «عبد المطلب بن هاشم» از دنيا رفت، سقايت در دست فرزندش ابو طالب قرار گرفت. وى مبلغ ده هزار درهم از برادرش عباس قرض گرفت كه در موسم حج براى حاجيان خرج كند.
هنگامىكه موسم فرا رسيد، پولى براى ابوطالب باقى نمانده بود. پس چهار هزار درهم ديگر از عباس قرض گرفت و تعهّد كرد كه اگر تا رسيدن موسم آينده، دين خود راادا نكند سقايت را به او واگذار نمايد. موسم بعدى رسيد و ابو طالب نتوانست به پيمان و عهد خود عمل كند، در نتيجه سقايت در دست «عباس بن عبدالمطلب» قرار گرفت و پس از او، در ميان فرزندانش دست به دست گشته است.
«ايّوب صبرى» مىنويسد: هنگامىكه بنى عباس به خلافت رسيدند، تمامى كارهاى مملكتى، بجز سقايت، را در دست خويش گرفتند و امر سقايت را به «خاندان زبير»، به نيابت از خويش واگذار كردند.
خاندان زبير از خلفاى عباسى در خواست نمودند كه سقايت را به آنان واگذار كنند و عباسيان نيز طبق منشورى، چنين كردند، ليكن با توجه به ازدياد حاجيان، زبيرىها، اشخاصى را كه معروف به «زمزمى ها» يا «زمازمه» بودند، در كار سقايت با خود شريك كردند. پس از آن، در دوران زمامدارى و خلافت تركان عثمانى بر حرمين شريفين، سقايت را همچون پيش، در خاندان زبير باقى گذاشتند بطورى كه تا كنون رياست آن در دست اين خاندان بوده و هم اكنون در مكه اين خانواده معروف به «بيت الريس» يا