162دستور داد كه قطعهاى از سنگ مرمر سنگفرش شده بر حجر اسماعيل برداشته شود و جهت نماز خواندن و سجده كردن بر آن به عنوان تبرك ارسال گردد. بنابراين در موسم حج سال ياد شده، اين سنگ برداشته شد و بندۀ او احمد بن طريف دو قطعه سنگ مرمر سبز رنگ را كه جزو گرانبهاترين سنگهاى موجود در مصر بود، براى حجر اسماعيل هديه فرستاد. دو قطعه سنگ مرمر فرستاده شده يكى به رنگ سفيد بود كه بر سطح ديوار حجر در مقابل ناودان قرار داده شد و قطعه سنگ دوم كه به رنگ سبز بود در ميانۀ حجر اسماعيل در زير ناودان بر زمين نهاده شد. پس از آن در سال 283 هجرى سنگ مرمر سفيدى كه بر روى ديوار حجر قرار داشت، به كنار سنگ سبز زير ناودان تغيير مكان داده شد و آن را در ناحيۀ مزبور سنگفرش كردند به طورىكه هر شخص تصوّر مىكند كه اين دو سنگ يك قطعهاند، در صورتىكه اين سنگ مرمر از يك جنس ولى دو قطعۀ به هم چسبيده هستند. قطعۀ نخست آن به شكل بيضى است كه رأس آن به سوى خانۀ كعبه و رأس ديگرش قطع شده است. قطر كوچك آن 45 سانتيمتر و قطر بزرگ 64 سانتيمتر است. قطعۀ دوّم به شكل نيم دايرهاى بود كه قطر آن 79 سانتيمتر و از چهار قطعه تشكيل شده است. اين چهار قطعه در بعضى نقاط فرو رفتگى دارند كه اين فرورفتگىها طبيعى به نظر مىآيند؛ زيرا بيش از 1158 سال از قدمت آن گذشته و در طول اين ساليان دراز، مسلمانان بر آن نماز گزاردهاند.
از دير زمان، رسم بر اين بوده است كه همواره از سوى بزرگان و اميران، بخصوص پادشاهان، قطعهها و هداياى نفيس و گرانسنگى را به عنوان هديه به اشرف بقعهها و مكانها؛ يعنى كعبۀ معظمه ارسال مىداشتند تا از خود در آن مكان نامى به يادگار باقى گذارند.
شايان ذكر است كه زير ناودان در حجر اسماعيل، يكى از بهترين و بافضيلتترين مكانهاى حِجر به شمار مىآيد؛ زيرا روايات بسيارى در اين باره به دست ما رسيده است؛ از آن جمله روايتى است از حضرت زين العابدين، على بن حسين بن على عليه السلام كه فرمود:
بهترين مكان استجابت دعا و نيايش، زير ناودان كعبه است و نيز ازرقى از عطاء بن ابى رباح نقل كرده است كه گفت: