95
11. رمى جمرات
وقتى كه حاجى از همۀ تعلقات بيرونى و درونى رها مىشود و انانيت خود را در قربانگاه حضور قربانى مىكند، شيطان به شدت عصبانى شده، با تمام قوا به او حملهور مىگردد. به همين سبب رمى جمرات، دور كردن جنود شيطان از درون و بيرون است. همچنين تشبّه جستن به حضرت ابراهيم(ع) است. زيرا شيطان در اين محل نزد او آمد تا شبههاى در حج او پديد آورد، يا با ارتكاب گناهى، او را دچار فتنهاى سازد. از اينرو خداوند متعال به ابراهيم(ع) دستور داد كه با انداختن سنگ، او را دور و از خود مأيوس گرداند.
شيطان ابتدا عقل را به شبهه و ترديد وادار مىكند، كه با رمى اولى او رانده مىشود. سپس در كمين خيال مىنشيند كه با رمى وسطى دور مىشود. در مرتبۀ سوم نفس را وسوسه مىكند ولى با رمى آخر مأيوس مىگردد.
مرحوم فيض كاشانى در اين باره مىفرمايد:
اگر از دلت بگذرد كه ابراهيم(ع) به شيطان سنگ انداخت و او را از پيش خود دور ساخت، براى اين بود كه شيطان بر او وارد شده بود و ابراهيم(ع) او را ديد، ليكن شيطان نزد من نيامده و من او را نديدهام، ديگر سنگ انداختن چه معنا دارد؟
بايد بدانى كه اين خيال از شيطان است و او آن را در دل تو انداخته تا ارادهات را در رمى جمرات سست گرداند و به دلت اندازد كه اين كارى بيهوده و شبيه بازى كودكان است كه نبايد به آن مشغول شوى؛ ليكن تو بايد با جديت و كوشش در رمى، او را از