149
وَ تَعَلَّمُوا الْقُرْآنَ فَإِنَّهُ أَحْسَنُ الْحَدِيثِ وَ تَفَقَّهُوا فِيهِ فَإِنَّهُ رَبِيعُ الْقُلُوبِ وَ اسْتَشْفُوا بِنُورِهِ فَإِنَّهُ شِفَاءُ الصُّدُورِ وَ أَحْسِنُوا تِلاوَتَهُ فَإِنَّهُ أَنْفَعُ الْقِصَصِ. 1
الف. قرآن را ياد بگيريد، زيرا زيباترين سخن است، و با همين زيبايى موزون دلربايى مىكند و جان شيفتگانش را نوازش مىدهد.
ب. در قرآن تفقّه كنيد. زيرا قرآن بهار دلهاست. يعنى علم و معرفتى كه از قرآن نصيب عالم دينى مىشود، قلب او را با ميوههاى شيرين معانى طراوت مىبخشد.
ج. از نور قرآن درمان بخواهيد. يعنى قرآن امراض قلبى و روحى را مداوا مىكند.
د. قرآن را نيكو تلاوت كنيد، زيرا در آن قصههاى سودآور است، يعنى تمامى قصههاى قرآن و سرگذشت انبيا براى انسان آموزنده است. كسى كه مىخواهد با انبيا(ع) هم سخن شود و محضر آنان را درك كند، مىتواند از طريق انس با قرآن بدان برسد. زيرا روح همۀ انبيا در قرآن نهفته است. به قول مولوى، ارواح انبيا چون ماهيان در بحر قرآن شناورند.
چون تو در قرآن حق بگريختى
با روان انبيا آميختى
روح قرآن است جان انبيا
ماهيان بحر پاك كبريا
گذشته از ارواح انبياء الهى در قرآن، نفخۀ رحمانىِ حق تعالى نيز