139آسان مىشوند و اين نشانه رضايتمندى خدا از صابرين است. انسانهاى بردبار نيز بزرگمنشى خود را تحمل سختىها و حقشناسى در برابر نعمتهاى الهى مىدانند.
(فَأَمَّا الْإِنْسٰانُ إِذٰا مَا ابْتَلاٰهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَ نَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ ) (فجر: 15)
امّا هرگاه خدا انسان را به غمى مبتلا كند سپس با كرم خود نعمتى به او بخشد در آن حال گويد: خدا مرا گرامى داشته است.
در واقع دشوارىهاى زندگى نه تنها مؤمن را از پاى در نمىآورد بلكه او را پختهتر مىسازد و باعث تعالى و كرامت روح او در درياى حوادث مىشود. در نظام خلقت، بلا در اصل نشانۀ تكامل و تعالى هر موجود است:
آتش كورۀ آهنگر و پتك دود مش
مولاى متقيان على(ع) دربار انواع صبر فرمودند:
أَلصَّبْرُ عَلَي ثَلاثَةِ أَوْجُهٍ: فَصَبْرٌ عَلَي الْمُصِيبَةِ وَ صَبْرٌ عَلَي الْمَعْصِيَةِ وَ صَبْرٌ عَلَي الطَّاعَةِ. 1
صبر سهگونه است: صبر بر مصيبت، صبر در برابر گناه و تحمل در فرمانبردارى (از خداوند متعال).