134 وَلا يَصْلُحُ لِدِينِكُمْ إلاَّ السَّخَاءُ وَ حُسْنُ الْخُلْقِ. ¹

خداوند صلاح و خير دينتان را جز با سخاوت و خوش اخلاقى ممكن نمى‌كند.

امّا «ايثار» از سخاوت فراتر است. چنان‌كه مولاى متقيان على(ع) فرمود: «الإِيثَارُ أَعْلَي الْمَكَارِم» ²؛ «ايثار عالى‌ترين درجه مكارم است».

زيرا در سخاوت انسان مالى كه از نياز او فزون‌تر است را مى‌بخشد اما در ايثار چيزى را عطا مى‌كند كه خود نيز به آن احتياج دارد.

مردى نزد پيامبر خدا(ص) آمد و از گرسنگى شكايت كرد. پيامبر(ص) رو به يارانش كرد و فرمود: «كسى هست كه امشب او را سير كند؟»

على بن ابى طالب(ع) گفت: «أَنَا يَا رَسُول الله».

سپس مرد گرسنه را نزد فاطمه(س) آورد و گفت:

مَا عِنْدَكَ يَا بِنْتَ رَسُولِ الله؟ فَقَالَتْ: مَا عِنْدَنَا إِلاَّ قُوتُ الْعَشيَّةِ لَكِنّا نُؤْثِرُ ضَيْفَنَا. ³

چه نزد توست اى دختر پيامبر خدا؟ پاسخ دادند: ما جز قوت شب چيزى نداريم ولى ميهمان را بر خود ترجيح مى‌دهيم. (غذاى خود را با وجود نيازمندى به فقير دادند).

فرداى آن روز اين آيه نازل شد: