116 اگر انسان از مراقبه و محاسبه نفس غفلت كند، ناخودآگاه همه چيز او به تاراج هواهاى نفسانى و وسوسههاى شيطانى مىرود. روزى به خود مىآيد كه تنها اسم حاجى براى او مانده است. آنگاه حسرت مىخورد كه از زهد، ايمان، خداپرستى، زيارت خانۀ خدا و اماكن مقدسه چيزى براى او نمانده و از حرص و دنيا خواهى و دوز و كلك روزگار رهايى نيافته است.
گرچه به درويشى و زهد شدم چهره ليك
بوى ريا مىدهد دلق سينه فام من
صيدى ز عالم نشد بر من مسكين نصيب
هر چه كه اندوختم دانه شد و دام من
3. محبت خدا در دل داشتن
حاجى بايد همواره محبتى را كه از خدا ذخيره كرده، حفظ كند. و نيز روزبهروز بر عشق و محبت خود نسبت به خدا بيافزايد تا مصداق عينى اين آيۀ شريفه باشد:
وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلّٰهِ (بقره: 165)
و كسانى كه اهل ايمانند كمال محبت و عشق را براى خدا ذخيره دارند.
البته اين وظيفۀ هر مؤمن است كه شبانهروز در تحصيل محبت خدا تلاش كند. بهترين راه دريافت محبت الهى ذكر الله است: «عَلامَةُ حُبِّ اللهِ تَعَالَى حُبُّ ذِكْرِ الله» 1؛ «نشانۀ دوستى خداى تعالى علاقه به ياد اوست.»