58آنان معتقد بودند كه بت‌ها مى‌توانند مانع از نفع آنان و يا باعث ضرر رسيدن به آنها شوند. معناى چنين عقيده‌اى اين است كه بت‌ها همرديف و همطراز خداوند، اثرگذار هستند و در عرض خدا قرار دارند. لذا خداوند در اين آيه، فتح باب رحمت و امساك از رحمت را منحصر در خدا دانسته است و اعتقاد نادرست آنها را تخطئه كرده است.

آيۀ دوم:

«أَ لَيْسَ اللّٰهُ بِكٰافٍ عَبْدَهُ وَ يُخَوِّفُونَكَ بِالَّذِينَ مِنْ دُونِهِ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللّٰهُ فَمٰا لَهُ مِنْ هٰادٍ* وَ مَنْ يَهْدِ اللّٰهُ فَمٰا لَهُ مِنْ مُضِلٍّ أَ لَيْسَ اللّٰهُ بِعَزِيزٍ ذِي انْتِقٰامٍ* وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللّٰهُ قُلْ أَ فَرَأَيْتُمْ مٰا تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ إِنْ أَرٰادَنِيَ اللّٰهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ كٰاشِفٰاتُ ضُرِّهِ أَوْ أَرٰادَنِي بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكٰاتُ رَحْمَتِهِ قُلْ حَسْبِيَ اللّٰهُ عَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُونَ » ¹؛ «آيا خداوند براى (نجات و دفاع از) بنده‌اش كافى نيست؟ امّا آنها تو را از غير او (خدايان دروغين) مى‌ترسانند. و هركس را خداوند گمراه كند، هيچ هدايت كننده‌اى ندارد. و هر كس را خدا هدايت كند، هيچ گمراه‌كننده‌اى نخواهد داشت. آيا خداوند توانا و داراى مجازات نيست.

و اگر از آنها بپرسى : چه كسى آسمان‌ها و زمين را آفريده؟ حتماً مى‌گويند : خدا! بگو : آيا هيچ دربارۀ معبودان غير از خدا انديشه مى‌كنيد كه اگر خدا زيانى براى من بخواهد، آيا آنها مى‌توانند گزند او