116 «حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزِيرِ وَ مٰا أُهِلَّ لِغَيْرِ اللّٰهِ بِهِ وَ الْمُنْخَنِقَةُ وَ الْمَوْقُوذَةُ وَ الْمُتَرَدِّيَةُ وَ النَّطِيحَةُ وَ مٰا أَكَلَ السَّبُعُ إِلاّٰ مٰا ذَكَّيْتُمْ وَ مٰا ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ ...».

شاهد ما جملۀ «مٰا ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ» است.

توضيح آنكه: براى «مٰا ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ» ، چند معنا نقل شده است :

1 - حيوانى كه با ياد بت، ذبح شده است.

2 - حيوانى كه براى تقرب به بت‌ها ذبح شده است. «على» در اين وجه، به معناى «لام» است؛ يعنى «ذبح للنصب».

«اَلنُّصُبِ»: جمع «نصاب». مراد يكى از اين دو معناست :

1 - بت‌هايى كه از سنگ ساخته شده بودند.

2 - سنگ‌هايى كه در اطراف كعبه مى‌گذاشتند. ¹وجه استدلال :

اگر در معناى «مٰا ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ» ، احتمال اوّل را انتخاب كنيم، اين آيه دليل بر سر بريدن حيوانات، با نام بت است و اگر احتمال دوم را بپذيريم، دليل بر سر بريدن حيوانات، براى تقرب به بت‌ها خواهد بود. در «مجمع البيان»، اضافه كرده است كه بعد از سر بريدن قربانى، خون آن را براى تبرك به بت‌ها مى‌ماليدند.