99 و المروة مما ابتدع اهل الجاهلية ، فانزل الله هذه الآية ». ¹ و يا در روايت ديگرى آمده است كه بعد از امر به طواف بيت، افرادى كه در مسعى طواف مى‌كردند به پيامبر گفتند: خداوند از طواف بين صفا و مروه چيزى نگفته است، پس معلوم مى‌شود كه چنين طوافى اشكال دارد، در پى اين جدل‌ها آيه «فَلاٰ جُنٰاحَ» نازل شد. ²اما قرينه منفصل و بيرون از آيه، يعنى روايات نيز به اين موضوع پرداخته است. چنانكه معاويه بن عمار از امام صادق روايت مى‌كند كه فرمود: « السعى بين الصفا و المروة فريضة ». ³ و در روايت ديگرى كه محمد بن مسلم نقل مى‌كند، مى‌گويد: از امام صادق پرسيديم كه خداوند درباره نماز مسافر فرموده است: «فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنٰاحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلاٰةِ [نساء: 101]»، و نفرموده است: افعلوا، پس چگونه بر وجوب دلالت دارد؟ حضرت در پاسخ فرمود: « أ و ليس قد قال الله عز و جل فى الصفا و المروة فمن حج البيت أو اعتمر فلا جناح عليه أن يطوف بهما ألاترون أن الطواف بهما و اجب مفروض ». ⁴امام در حقيقت با يكى دانستن سياق هر دو آيه، و مفروغ بودن وجوب سعى در آيه، حكم وجوب در آيه قصر نيز بيان نمود.

ابتداى سعى

برخى از آيات الاحكام نويسان بر اين باورند كه از ترتيب در آيه كه فرمود: «إِنَّ الصَّفٰا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ» ، مى‌توان استنباط كرد كه واجب است سعى از