67سوره ابراهيم، هنگامى است كه آن سرزمين از شكل وادى بيرون آمده و به صورت شهر تغيير يافته است. 1قرآن كريم درباره مكه غير از تعبير به «آمِن»، تعبير به امين نيز دارد، چنانكه فرمود: «وَ هٰذَا الْبَلَدِ الْأَمِينِ (تين: 3)»، كه ممكن است به معناى اسم فاعل يعنى؛ امنيتدار باشد. و ممكن است به معناى اسم مفعول يعنى امنيت داده شده باشد، كه هر دو به يك معنا باز مىگردد.
درخواست دوم: رزق و ثمرات
دومين دعاى ابراهيم اين است كه: «وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرٰاتِ» . اين نيز از دعاهاى مستجاب ابراهيم است، كه قرآن فرمود: «أَ وَ لَمْ نُمَكِّنْ لَهُمْ حَرَماً آمِناً يُجْبىٰ إِلَيْهِ ثَمَرٰاتُ كُلِّ شَيْءٍ رِزْقاً مِنْ لَدُنّٰا (قصص: 57)».
همانگونه كه گفته شد؛ رزق هم در ماديات كاربرد دارد و هم در معنويات به كار مىرود. ليكن بايد توجه داشت كه رزق حقيقى تنها به صورت حلال محقّق مىشود، و در غير حلال كاربرد ندارد. و اگر قرآن مىفرمايد: «قُلْ أَ رَأَيْتُمْ مٰا أَنْزَلَ اللّٰهُ لَكُمْ مِنْ رِزْقٍ فَجَعَلْتُمْ مِنْهُ حَرٰاماً وَ حَلاٰلاً قُلْ آللّٰهُ أَذِنَ لَكُمْ أَمْ عَلَى اللّٰهِ تَفْتَرُونَ (يونس: 59)». درون آيه دلالت بر اين دارد كه خداوند فقط حلال را روزى مىكند، اما خود انسان ممكن است آن را حرام نمايد.
واژه ثمرات در قرآن كريم هم به معناى گسترده به كار رفته است، چنانكه مىفرمايد: «فَأَخْرَجْنٰا بِهِ مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰاتِ (اعراف: 59)»، كه شامل مولّدات هر نوع گياهى مىشود. و اينكه درباره زنبور عسل فرمود: «ثُمَّ كُلِي مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰاتِ (نحل: 79)»، منظور همين است. و هم به معناى محدودتر چنانكه در جاى ديگر فرمود: «أَنْزَلَ مِنَ السَّمٰاءِ مٰاءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرٰاتِ رِزْقاً لَكُمْ (ابراهيم: 32)»، كه ظاهراً تنها مأكولات انسانى را در بر مىگيرد.