3522. به لحاظ ادبى در غالب امور فعل به واژگان مشترك چون: «من» استناد داده مى‌شود. و در مواردى واژه مختص به مذكر به كار رفته باشد، در واقع الغاى خصوصيت صورت مى‌گيرد است، و در حقيقت آنچه مورد نظر است، نوعيت است.
3. در جايى كه زن و مرد در حكم يا وصفى مشترك باشد، ولى مخاطب خاص در آن مورد زنان باشند، براى آنان صيغ مؤنث به كار برده مى‌شود، مثل: «يٰا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذٰا جٰاءَكَ الْمُؤْمِنٰاتُ يُبٰايِعْنَكَ عَلىٰ أَنْ لاٰ يُشْرِكْنَ بِاللّٰهِ شَيْئاً ...(ممتحنه: 12)».
4. در مواردى ممكن است براى ارج نهادن به هر دو گروه، از هر دو صيغه استفاده شده است مثل: «إِنَّ الْمُسْلِمِينَ وَ الْمُسْلِمٰاتِ وَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِنٰاتِ وَ الْقٰانِتِينَ وَ الْقٰانِتٰاتِ وَ الصّٰادِقِينَ وَ الصّٰادِقٰاتِ وَ الصّٰابِرِينَ وَ الصّٰابِرٰاتِ وَ الْخٰاشِعِينَ وَ الْخٰاشِعٰاتِ وَ الْمُتَصَدِّقِينَ وَ الْمُتَصَدِّقٰاتِ وَ الصّٰائِمِينَ وَ الصّٰائِمٰاتِ وَ الْحٰافِظِينَ فُرُوجَهُمْ وَ الْحٰافِظٰاتِ وَ الذّٰاكِرِينَ اللّٰهَ كَثِيراً وَ الذّٰاكِرٰاتِ أَعَدَّ اللّٰهُ لَهُمْ مَغْفِرَةً وَ أَجْراً عَظِيماً (احزاب: 35)»، يا براى تأكيد مثل: «قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصٰارِهِمْ ... وَ قُلْ لِلْمُؤْمِنٰاتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصٰارِهِنَّ (نور: 30-31)». و نيز مثل: «وَ مٰا كٰانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لاٰ مُؤْمِنَةٍ إِذٰا قَضَى اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ (احزاب: 36)».
5. بايد توجه داشت كه قرآن درباره ذات بارى تعالى نيز صيغه مذكر به كار مى‌برد، در حالى كه خداوند سبحان نه مذكر است و نه مؤنث.
در نتيجه بايد پذيرفت به كاربردن صيغه مذكر در تشريع حجّ هرگز به معناى اختصاص احكام و مناسك به مردان نيست، بلكه زن و مرد در آن مشتركند. و باعث برترى مرد بر زن نيز نمى‌باشد، چرا كه واضع الفاظ در آغاز به صورت عام و بدون قيد وضع نموده، سپس براى موارد ويژه با قيد خاصى آن را ممتاز نموده است.