341حقيقت توضيح اين است كه هرگونه صد و منع از مسجد الحرام ظلم و الحاد است.
2. به لحاظ ادبى ظرف «اذ» متعلق به «اذكر» مقدر است، و حاصل معنا چنين مى‌شود كه: به ياد آور آن هنگام كه ما مكان بيت را براى ابراهيم تبوئه كرديم. و اين مشعر به آن است كه داستان بناى كعبه در نظر مردم جلوه نمايد.
3. اين كه خداوند غايت تطيهر خانه را بهره‌مندى طائفين، قائمين، راكعين و ساجدين دانست، بيانگر اين است كه اين خانه تنها براى عبادت است، نه چيز ديگر.
4. تعبير به «بيتى» در كنار نام مسجد الحرام نشان از آن دارد كه مسجد الحرام يك مسجد عادى مانند ديگر مساجد نيست، بلكه مسجدى است كه خداوند آن را به عنوان خانه خود برگزيده است.
5. ذكر طواف در اين آيه نشان از آن دارد كه مسجد الحرام بر خلاف ديگر مساجد افزون بر عبادت‌هاى مرسوم عبادت ويژه‌اى به نام طواف نيز دارد كه در حج و عمره يكى از مهمترين اعمال است.
6. تعبير به « اَلْقٰائِمِينَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ» اشارت به سه ركن عمده در نماز دارد كه عبارت است از: قيام، ركوع و سجود.
7. اين كه در بيان ركوع و سجود بر خلاف طواف و قيام، بدون واو عطف آورده است، شدت اتصال دو عبادت ركوع و سجود به يكديگر است، به نحوى كه به منزله يك عبادت غير قابل تفكيك تلقى مى‌شوند، زيرا گرچه سجده بدون ركوع متصور است، اما ركوع بدون سجده نداريم.
***