240كسانى كه در اين بيت وارد مى‌شوند تأمين نمود، تكوينى از اين جهت كه خداى سبحان اين امنيت را نشانه توحيد قرار داده است.
در خصوص هستى و چيستى امنيت در خانه خدا با بهره‌گيرى از روايات معصومين -عليهم السلام- و شواهد تاريخى به اين نتيجه مى‌رسيم كه امنيت در دو مقوله مدّ نظر است:
اول: امنيت جان
اين امنيت برخاسته از مقام تشريع و متعلق بايد و نبايد نسبت به واردين در خانه خدا و حرم امن الهى است، بدين معنا كه خداى سبحان با بيان «مَنْ دَخَلَهُ كٰانَ آمِناً» در حقيقت در مقام تشريع امنيت و وجوب رعايت آن است، ليكن با زبان اخبار. چنانكه علامه طباطبايى نيز همين معنا را تقويت مى‌كند. 1 و اين نحوه تشريع جزء شيوه‌هاى تشريعى قرآن است، چنانكه در باب خود حجّ مى‌فرمايد: «فَلاٰ رَفَثَ وَ لاٰ فُسُوقَ وَ لاٰ جِدٰالَ فِي الْحَجِّ (بقره: 179)»، كه بى شك در مقام گزارش و خبر دادن صرف نيست، بلكه با اين خبر در مقام تشريع برخى از محرمات احرام مى‌باشد.
به هر صورت در پرتو اين امنيت است كه انسانها، و حتى حيوانات و نيز نباتات با شرايطى در امانند، چنانكه امام صادق در روايتى به عبدالله بن سنان كه از تفسير آيه: «وَ مَنْ دَخَلَهُ كٰانَ آمِناً» مى‌پرسد، كه آيا بيت منظور است يا حرم؟ مى‌فرمايد:«من دخل الحرم من الناس مستجيرا به فهو آمن و من دخل البيت مستجيرا به من المذنبين فهو آمن من سخط الله و من دخل الحرم من الوحش و السباع و الطير فهو آمن من أن يهاج أو يؤذى حتى يخرج من