182ترغيب به توبه در آن مواقف شريفه است، چرا كه خداوند سبحان اين اماكن را براى اجابت قرار داده است، ¹ زيرا در روايتى از امام باقر مى‌خوانيم كه فرمود: « أعظم الناس جرما من أهل عرفات الذى ينصرف من عرفات ، و هو يظن أنه لم يغفر له ، يعنى الذى يقنط من رحمة الله عز و جل ». ²در تفاسير اهل سنت نيز مى‌خوانيم كه، پيامبر در دعاى خود در عرفات فرمود: « اللّهم إغفر الحاج، و لمن استغفر له الحاج ». ³درباره وقوف در عرفات، مسائل و احكام زيادى است كه بايد به كتب و روايات فقهى رجوع كرد.

3. وقوف در مشعر

آيه شريفه در ادامه مى‌فرمايد: «فَإِذٰا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفٰاتٍ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرٰامِ» ، با اين بيان به خوبى روشن مى‌شود، كه مقصد افاضه از عرفات موقف مشعر الحرام است؛ زيرا كلمه «عند» تصريح بر حضور در مشعر ⁴، بعد از كوچ از عرفات را دارد.

به اين سرزمين مزدلفه هم مى‌گويند، چنانكه امام صادق در روايتى مى‌فرمايد: «... إن إبراهيم أتاه جبرييل ... ثم أفاض به إلى المشعر، فقال يا إبراهيم ازدلف إلى المشعر الحرام فسميت المزدلفة ...». ⁵و از اين جهت كه در محدوده حرم قرار دارد، موصوف به حرام مى‌شود.

برخى از مفسران در تفسير اين آيه مى‌گويند: مراد از عرفات، عرفات معرفت است، انسان وقتى به اين مرحله رسيد، بايد سعى كند به مشعرالحرام كه همان