166در پايان هر دو آيه سخن از تقواست، در آيه اول امر به تقواست، كه فرمود: «وَ اتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ» . و در آيه دوم انجام امور برّيه را نشانه تقوا دانسته است، و مىفرمايد: «وَ أُولٰئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ» . علامه طباطبايى در اينجا مىفرمايد: تقوا از صفاتى است كه با همه مراتب ايمان و مقامات كمال قابل جمع است، و روشن است كه اين مراتب و مقامات تنها مىتواند انسان را به فلاح و سعادت سوق دهد. و اين چنين نيست كه حتماً انسان را به سعادت برساند، مگر اين كه موجب زدودن شرك و ضلال گردد، لذا در بيان تقوا با تعبير «لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ» بيان نمود. 1 ابواب الله
در روايات رسيده، از اهل بيت به عنوان ابواب واقعى ياد شده است، چنانكه امام باقر در روايتى مىفرمايد: « آل محمد ابواب الله و سبله و الدعاة الى الجنة و القادة اليها و الادلاء عليها الى يوم القيامة ؛ خاندان پيغمبر درهاى الهى و طرق وصول به او و دعوت كنندگان به سوى بهشت و راهنمايان و دليلان آن تا روز قيامت مىباشند.
اين حديث مىتواند اشارتى به مصداقى بارز از مصاديق مفهوم كلى آيه باشد، زيرا روايت بيانگر آن است كه در تمامى امور مذهبى چون راه اصلى به سوى خدا، فراخوان به بهشت برين، و رسيدن به آن، در گروه پيروى از اهل بيت پيامبر است. چرا كه آنها بر پايه حديث ثقلين قرين قرآنند، و برنامههاى خود را از آنها مىگيرند، و اين بدان جهت است كه وحى الهى در خانه آنان نازل شده و آنها پرورش يافتگان مكتب قرآن هستند.