114استيسار در آيه دو وجه مى‌تواند داشته باشد: يكى اين كه به معناى « تيسر » يعنى به قدر امكان و اندازه توانايى باشد، چنانكه درباره قرائت قرآن مى‌فرمايد : «فَاقْرَؤُا مٰا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ (مزّمل: 21)». دوم اين‌كه به معناى «سهولت» و انتخاب آسان باشد، يعنى از ميان انواع هدى‌ها آسان‌ترين آن را انجام دهيد. به نظر مى‌رسد، معناى اول مناسب‌تر است، و گرنه تخيير بين انعام سه‌گانه معنا نداشت، زيرا ترديدى نيست كه ذبح گوسفند آسان‌ترين است.

اما در خصوص محل اين قربانى، مفسران مى‌نويسند: محل قربانى براى محصور به بيمارى، مكه است. و براى مُحْصَر به دشمن همان محلى است كه مصدود شده است، چنانكه پيامبر در حديبيه چنين نمود. ¹ درباره قربانى، تقييدات و شرايطى است كه در ادامه همين آيه بيان خواهد شد.

4. منع تراشيدن سر

كسى كه زائر خانه خداست، با انجام احرام، امورى را بر خود حرام مى‌كند. از جمله تراشيدن سر، كه در اين آيه بدان اشارت كرده و فرموده است: «لاٰ تَحْلِقُوا رُؤُسَكُمْ حَتّٰى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ» . منظور از «مَحلّه»، قربانگاه است، محلّ به معناى جايى است كه ذبح قربانى در آن حلال باشد. ² خطاب «لاٰ تَحْلِقُوا» ، اگر براى همه مُحرِمان باشد، حلق به عنوان يكى از محرمات احرام مى‌باشد، كه بر اساس «حَتّٰى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ» نبايد قبل از انجام مناسك مترتبه، انجام داد. چون تراشيدن سر يكى از مناسك حج است، و بايد بعد از قربانى صورت گيرد، و حاجى حق ندارد قبل از رسيدن قربانى به محل مورد نظر (قربانگاه) سر بتراشد. و آيه تنها دو استثنا را بيان نموده است.