98نشد و تحقّق نيافت.
واقدى در ميانۀ متن تاريخى خود دربارۀ واقعۀ بدر به آيۀ 61 سورۀ انفال اشارت دارد كه خطاب به محمّد صلى الله عليه و آله است:
وَ إِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهٰا وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ... .
«اگر ايشان به صلح گرايند، تو هم به صلح گراى و توكّل كن بر خداى كه وى شنوا و داناست.» 1سند با اهميّتترى وجود دارد كه نشان مىدهد مسلمانان نهتنها حالت دفاعى را تا آخرين لحظات حملۀ قريش حفظ كرده بودند؛ كه بهقدرى در اين خصوص حساسيّت نشان دادند كه موجب نگرانى ياران محمّد صلى الله عليه و آله در آخرين لحظات حمله شد.
به اين سند دقّت كنيد:
سند شمارۀ 9 :
در اين هنگام عتبه مسلمانان را براى مبارزه فراخواند. پيامبر در سايبان و اصحاب وى در صفهاى خود بودند. پيامبر دراز كشيده بودند و خواب ايشان را در گرفت. قبلاً فرموده بود:
«تا اجازه ندادهام، نبرد نكنيد و اگر به شما حمله كردند، فقط تيربارانشان كنيد و شمشير نكشيد؛ مگر شما را در بر گيرند.»
پيامبر دستهاى خود را برافراشت و از پروردگار خود استدعا كرد تا پيروزى را كه وعده فرموده، عنايت كند و عرض كرد:
خدايا! اگر اين گروه بر من پيروز شوند، شرك و كفر پيروز مىشود و دينى براى تو پايدار نمىماند.
خفاف بن ايماء مىگويد:
در روز بدر با آنكه مردم آمادۀ حمله بودند، اصحاب پيامبر را ديدم كه