247طبيعى است كه آب مذكور از مجموعۀ آب‌هاى بارانى فراهم آمده باشد كه در ميان بريدگى‌هاى كوه جريان دارد. فيروزآبادى مى‌پذيرد كه مهراس: «ماء بجبل احد» ¹؛ ولى سمهودى دقيق‌تر از آن ياد مى‌كند: «ماء باقصى شعب أُحُد».

و از اين‌كه مجمعى از آب‌هاى بارانى است كه در آن گودال سرازير مى‌شود، شناخت صحيحى را ارائه داده است. ² همچنين سهيلى تصريح مى‌كند: «انّ المهراس يطلق على كلّ حجر منقور يمسك الماء». ³نبايد ترديد داشته باشيم كه «مهراس» سنگابى بوده كه موضع آن از همان سدۀ اوّل اسلام، مورد توجّه محدّثان، سيره‌نويسان و مورّخان بوده است ⁴ و وجه معروف‌شدن آن