217اهمّيّت تاريخى وقوع حادثه، مورد تصريح و تأكيد مدينهشناسان قرار گرفته است. مسلّم است كه پيامبر صلى الله عليه و آله از مدينه به ثنيّةالوداع رفته و از آنجا در شوط توقّفى داشته، سپس كنار خانۀ شيخين شب را به صبح آورده و آنگاه از طريق زمينهاى حرّۀ شرقى مشهور به حرّۀ بنىحارثه به كنار تپّۀ روماة و داخل بريدگى موجود در كوه احد ره سپرده است. مناسبت دارد كه از موقعيّت جغرافيايى مكانهاى مذكور در ارتباط با تاريخ واقعه ياد كنيم؛ تا در نهايت بتوانيم نقشۀ دقيق چنين مسيرى را ارائه دهيم:
1. ثنيّةالوداع: براساس روايت تاريخى ابننجّار از ابوحميد ساعدى مبنى بر اينكه:
«إنّ النبيّ - صلّىاللّٰه عليه [ وآله ] وسلّم - خرج يوم أُحُد حتى إذا جاز ثنية الوداع». 1مىتوان نتيجه گرفت كه خروج پيامبر از مدينه، دقيقاً از حوالى ثنيّةالوداع آغاز گرديده است. 2 خصوصاً آنكه حلبى پس از ذكر خروج پيامبر صلى الله عليه و آله با جملۀ:
«و سار إلى أن وصل رأس الثنيه».
توجّه او را به ثنيّةالوداع به عنوان مبدأ خروج نشان مىدهد. 3اين محل دقيقاً بين سمت شرقى كوه ذباب و مشهد نفس زكيّه قرار داشته و چون بر اساس مآخذ تاريخى، مسلمانان از كنارۀ كوه ذباب به جانب «حرّۀ بنىحارثه» رفتهاند، قبول چنين مبدأيى براى خروج از مدينه منطقى به نظر مىرسد.
مورّخان قبول دارند كه پيامبر صلى الله عليه و آله طىّ عزيمت به احد، در ثنيّةالوداع مطلّع شد كه تعداد زيادى از همپيمانان يهودىِ «عبداللّٰه بن ابى ابن سلّول» جهت كمك به