متن کتاب مدینه شناسی - جلد 2 - صفحه 180

(9 تا 424)

180

فصل دوم: حملۀ قريش و دفاع مسلمانان در احد

الف : احد؛ واژه و موقعيّت

سهيلى متوفّاى 581 ه‍ .ق. در كتاب خود پس از آن‌كه مى‌نگارد: «اُحد نام كوهى مشهور در مدينه است» وجه تسميۀ آن را «لتوحّده و انقطاعه عن جبال أخر هناك» ¹دانسته است. ² در بطن اين معنى اشارتى به توحيد دارد؛ زيرا:

«وقدكان عليه السلام يحبّ‌الإسم الحسن ولا أحسن من اسم مشتق من الأحدية و قد سمّى اللّٰه هذا الجبل بهذا الاسم... و ذلك يشعر بارتفاع دين الأحد و علّوه». ³ابن‌منظور ⁴ و زبيدى ⁵ و فيروزآبادى ⁶ تنها به بيان اين‌كه احُد (به ضمّتين) نام كوهى در مدينه است، بسنده كرده‌اند.

از لغت كه بگذريم، به معرفت جغرافى‌دانان مى‌رسيم كه همگان احد را كوهى در

1) . به خاطر آن كه منفرد است و از ديگر كوه‌هاى آن منطقه، جداست.

2) . سهيلى، «الرّوض الأنف فى تفسير السيرة النّبويه لابن‌هشام»، جزء ثالث، ص158

3) . «آن حضرت، نام‌هاى نيكو را دوست مى‌داشت و چه نامى نيكوتر از اسمى كه از «احديت» مشتق شده باشد. و خداوند اين كوه را به اين نام خوانده است كه نشانۀ بلندى و والايى دين احد است.

4) . «لسان‌العرب»، ج3، ص70

5) . «تاج‌العروس»، ج2، ص287

6) . «القاموس المحيط»، ج1، ص274

مشخصات کتاب

مدینه شناسیجلد:2نویسنده:نجفی، محمد باقرناشر:مشعرمحل نشر:تهران - ایرانسال نشر:1386

دریافت فایل ارجاع:

BibTex | Endnote

سایر جلدهای کتاب:

جلد 1جلد 2