127«پيامبر كنار كعبه نماز مى‌گزارد. عقبة بن ابى‌معيط آمد و رداى او را دور گردنش حلقه كرد و به قصد خفه‌كردنِ حضرت، آن را فشرد. ابوبكر پيش آمد و شانه‌هاى عقبه را گرفت و او را از رسول خدا جدا كرد و گفت:

«آيا مردى را مى‌كشيد به جرم اين‌كه مى‌گويد: خداى پروردگار من است و حال آن‌كه آيات و معجزاتى از پروردگارتان براى شما آورده است.» ¹گفتۀ ابوبكر، قسمتى از آيۀ 28 سورۀ غافر است كه:

أَ تَقْتُلُونَ رَجُلاً أَنْ يَقُولَ رَبِّيَ اللّٰهُ وَ قَدْ جٰاءَكُمْ بِالْبَيِّنٰاتِ مِنْ رَبِّكُمْ . ²طبق اين مدارك تاريخى، شديدترين زجرى كه پيامبر از بت‌پرستان مكّه ديده است، عملى بوده كه عقبة بن ابى‌معيط، مرتكب آن شده است.

سند 9 : نفرت ذاتى و شدّت غضب عقبه نسبت به پيامبر صلى الله عليه و آله ، در اشعارى كه در مذمّت پيامبر و به تمسخر كشيدن ايشان سروده است، جلوه‌گرى مى‌نمايد. بيهقى به استناد واقدى مى‌نويسد:

«هنگامى كه پيامبر به مدينه هجرت فرمود، عقبة بن ابى‌معيط كه در مكّه بود، دو بيت شعر در هجاء پيامبر سرود كه وقتى پيامبر آن را شنيد، عقبه را نفرين نمود.» ³سند 10 : نويرى در شمردن نام كسانى كه دشمنى عميق خود را با پيامبر خدا آشكار ساختند، مى‌نويسد:

«كسانى كه در دشمنى رسول خدا از همه جلوتر بودند، ابوجهل، ابولهب و عقبة