117دستدرازى نكند و او را نكشد.»
«لا يتعاطى أحدكم أسير أخيه فيقتله». 1و از سعيد بن مسيّب آورده است:
پيامبر، «ابوعَزَّه عمرو بن عبداللّٰه بن عمير جُمَحى» را، كه شاعر بود، امان داد و آزادش فرمود. او گفت:
«من پنج دختر دارم كه چيزى ندارند. اى محمّد! به خاطر ايشان به من لطف كن و مرحمت فرماى!»
حضرت چنان فرمود.
از سويى ديگر كسانى كه براى كسب آزادى خود مالى نداشتند، مورد آزار مسلمانان قرار نگرفتند و پيامبر صلى الله عليه و آله با آنها به شيوهاى انسانى كه تا آن ايّام در ميان جوامع معمول نبود، رفتار كرد.
على بن برهانالدّين حلبى مىنويسد:
«و لم يكن معه فداء أي و هو يحسن الكتابة دفع إليه عشرة غلمان من غلمان المدينة يعلّمهم الكتابة فإذا تعلّموا كان ذلك فداءه». 2ابنسعد به لفظ ديگر چنين ثبت كرده است:
«قال: أسر رسول اللّٰه - صلّىاللّٰه عليه [ وآله ] وسلّم - يوم بدر سبعين أسيراً و كان يفادي لهم على قدر أموالهم و كان أهل مكّة يكتبون و أهل المدينة لا يكتبون، فمن لم يكن له فداء دُفع إليه عشرة غلمان من غلمان المدينة