497ابنسعد حديثى از زهرى و ابنعبّاس ثبت كرده كه با دقّت در محتواى آن معلوم مىشود كه پيامبر در شش سالگى با مادرش به مدينه رفت و در دارالنّابغه به مدّت يكماه اقامت داشت و بعدها پس از هجرت به مدينه چون به كوشك بنىعدى نگاه مىكرد، از خاطرات كودكى خود در ايّام توقّفش در آن مكان يادها مىكرد و چون: «نظر إلى الدار فقال: ههنا نزلت بي أمّي و في هذه الدار قبر أبي عبد اللّٰه.» 1مقبرۀ عبداللّٰه در دوران عثمانىها بنا و بقعهاى رفيع يافت. بتنونى در كتابش از آن به عنوانِ «مقام سيّدنا عبداللّٰه والد الرسول... في بيت رجل منهم (بنونجّار) يقال له النّابغة» 2 ياد كرده است. 3ابراهيم رفعت پاشا از اين مكان در «مرآة الحرمين» با جملۀ «ضريح لعبداللّٰه بن عبدالمطّلب والد النبيّ» 4 و على بن موسى در «وصف المدينة المنورّه» ص44، ص18 با تعابير «مرقد سيدنا عبداللّٰه والد حضرة سيّدنا رسول اللّٰه» و «مقام جميل دائماً يزار» 5 ياد كرده و شهرت عام آن را در تاريخ ثبت كردهاند.
از ايرانيانى كه در سفرنامهشان دارالنّابغه را ديده و از آن ياد كردهاند، مىتوان «امينالدّوله» را نام برد كه در «سفرنامۀ حاج ميرزا علىخان صدراعظم» ص250 نوشته است:
«يكشنبه يازدهم محرّمالحرام 1317 در داخل شهر، اماكن مقدّسه را ديدار نموده، به زيارت قبر حضرت عبداللّٰه پدر بزرگوار سيّدالمرسلين مشرّف شده، به منزل آمدم».
در سالهاى 1396/1394 ه .ق. دارالنّابغه موجود بود و در كوچۀ طوال كه اهل مدينه آن را «زقاق آمنه» مىخواندند، قرار داشت. از همان ناحيه به بازار قفاصين