491و او را در تقسيم غنائم غزوۀ خندق، صاحبِ سهم دانست. 1در خصوص «كوشك فارع» گفتنى است كه در تاريخ و جغرافياى مدينه، بدان «اطم حسان بن ثابت» گويند و مسلّم است كه پيامبر گهگاه در سايۀ آن مىنشسته است.
فيروزآبادى «اطم فارع» را قلعهاى از جمله قلعههاى مدينه دانسته است كه بعدها «عاتكه بنت عبداللّٰه بن يزيد بن معاويه» در آن مكان، خانهاى بنا نمود و سپس «يحيى بن خالد برمكى» آن را به خود اختصاص داد و به مرور زمان به «دار جعفر بن يحيى» شهرت يافت. اين خانه مقابل بابالرّحمه ( \ باب عاتكه) قرار داشته و قلعۀ فارع در مجاورت سمت شامى آن بوده است كه در سال 838 ه .ق. به صورت «مدرسة الكلبرجيه» جلوه نمود و در تعمير و توسعۀ مسجدالنّبى توسّط سعودىها از بين رفت و در محدودۀ مسجد قرار گرفت.
موقعيّت مذكور مُبيّن آن است كه وقايع مزبور، مربوط به روزهاى نبرد غزوۀ خندق بوده است كه شهر مدينه از سمت جنوب و جنوب شرقى، توسّط يهوديان مورد تهديد قرار گرفته بود و اين مسئله دليل روشنى است بر ردّ اخبارى كه خواسته است وقايع مورد نظر را مربوط به روزهاى غزوۀ احد تلقّى نمايد. 2صفيّه بنت عبدالمطلب در سال 20 ه .ق. در دوران خلافت: عمر بن خطاب، در حالى كه 75 ساله بود، درگذشت 3 و او را در زاويۀ ديوار به ديوارِ «دار مغيرة بن شعبه» در قبرستان بقيع به خاك سپردند. 4 اين مكان خارج از باب بقيع بوده و بعدها به عنوان جزئى از بقيع الغرقد به نام بقيع العمّات شهرت يافت.
قبل از اين به خاطر قرار گرفتن مكان قبر در پايين ديوار خانۀ مغيره، امكان هر نوع تعمير و تجديد بنايى را از مغيرة بن شعبه گرفته بود و يك بار كه مغيره مىخواست در در