375طول سالهاى اخير، خاصه پس از توسعۀ حدّ شامى مسجد نبى، در زمان «سعودىها» چهرۀ اطراف مسجد كاملاً دگرگون شد. حقير مشاهده كردم كه در اطراف مسجد، آنقدر خانه و هتل و بازار و دكان، به طور متراكم، احداث شده است كه ديگر زمين رها و بلااستفاده در آن محدوده نمىتوان يافت؛ لذا از بئر حاء تنها خود چاه به صورت مخروبه در ميان ساختمانهاى اطراف باقى مانده است. تا حدودى به خاطر شور كسب و تجارت در اهل مدينه حتّى از مجاورنشينان چاه نتوانستيم اطّلاعى در بارۀ آن به دست آوريم و به نظر مىرسد كه رو به فراموشى گزارده است.
اين چاه - كه هماكنون (1396ه .ق.) در برابرش قرار دارم! - بيش از 85 متر از ديوار شمالى مسجد نبى فاصله ندارد و در ركن غربى تقاطع دو مسير بازارچهاى واقع شده كه از طرف جنوبى آن ميدان باب مجيدى و در غرب آن «شارع ساحه» و در شرق و شمال آن خيابان السنبليّه واقع شده است. در جنوب بئر حاء، ساختمان هيئة الأمر بالمعروف و در شمال غربى آن هتل قصر المدينه قرار دارد. بناى مخروبۀ چاه حاء كه سمت شمال آن درى مسدود داشت، جزء موقوفات آلكردى است كه مدّتها شيخ ابراهيم كردى متولّى آن بوده است.
پس از تهيۀ نقشه و اسلايد از اتاقك مذكور، به زحمت و رنج توانستم از روزنهاى، به داخل آن نظرى بيندازم. چاه، عميق بود و آثار بناى قديمى در دهانۀ آن يافت مىشد.
از توصيف آن به شيوۀ قدما معذورم داريد كه امروزه اسلايد رنگى آن، ما را از هر توصيفى بىنياز مىدارد.نك : پيكرۀ 1 - 2