374به شمار مى‌آمدند. ¹ابن‌شبّه و ابن‌زباله و سمهودى، قصر بنى‌حديله را داراى دو در دانسته كه چاه حاء در وسط آن قرار داشته است.

با توجه به جملۀ «و كانت مستقبلة المسجد» در حديث: انس، مسلّم مى‌شود كه مسجد در قسمتِ قبلى چاه حاء قرار داشته است. سمهودى از «ابوبكر بن حزم» سندى آورده است كه معلوم مى‌سازد: حسان سهم خود را به يكصد هزار درهم فروخته است. ²البكرى از اين قصر در نيمۀ سدۀ پنجم خبر داده كه:

«بئر حاء و هي قصر بني‌حُدَيْلَةَ اليوم» ؛ ولى وصفى از آن به ميان نياورده است. ³قديمى‌ترين وصف اين چاه را در گفتارى از ابن‌نجّار در نيمۀ سدۀ 7ه‍ .ق. در «اخبار مدينة الرّسول» مى‌خوانيم كه چاه حاء در وسط باغچۀ كوچكى قرار گرفته كه با خرماستان سرسبزى احاطه شده است. عمق چاه، 20 ذراع و قطر آن 3 ذراع است و به گفتۀ مطرى در شمال حصار مدينه - كه در آن زمان به نوريّه شهرت داشته - واقع شده بود.

فيروز آبادى در اوائل قرن 9 هجرى ما را از بناى مسجدى كنار چاه آگاه كرده و گفته است كه در زمان او باغستان حاء، وقف فقرا و مساكين شده بود. ⁴سمهودى در سدۀ نهم هجرت، چاه را از نزديك ديده، ولى وصفى خاص از موقعيّت آن بيان نداشته است.

على بن موسى در شرح بافت مدينه در خلال سال‌هاى 1300/1200ه‍ .ق. تنها به بيان اين‌كه چاه حاء در جهت باب مجيدى و قسمت شمالى مسجد نبى قرار دارد، اكتفا كرده و آن را از چاه‌هاى «اثرى» خوانده است.

تا سال 1350ه‍ .ق. كنار چاه حاء، آثار باغستان قديمى وجود داشته است. ولى در