181شهرت يافته است.
در اين مكان جهت اعتكاف پيامبر، جريد (برگ بزرگ خرما)يى را مىگستراندند و پيامبر بر آن دراز مىكشيدند.
5 - 5 ب : ستون القرعه و المهاجرين
اين ستون كه در كتابهاى تاريخ به ستون عايشه شهرت دارد، سوّمين ستون مدوّر غربى منبر مىباشد كه ستون سرير در مشرق آن واقع گرديده است.
ستون مذكور يادآور مكان نمازهاى پيامبر و محلّى براى جمع و نشست مهاجرين است كه به همان اعتبار مجلسالمهاجرين نام گرفته است.
ميرزا حسين فراهانى كه در سالهاى 1303 - 1302 ه . ق. مسجد پيامبر را زيارت كرده، ضمن وصفى مفصّل از بناى آن، چهار ستون مشهورِ آن را نام برده، معلوم مىسازد كه نام ستونها در بناى «عثمانىها» روى ستونها - در عرض ستونهاى سرير، حرس و وفود و در طول ستونهاى ابولبابه، عايشه و مخلّفه - نگاشته شده بود. مكان اين ستونها از نظرگاه اماميّه، مُتبرّك و طبق گفتۀ كلينى در فروع الكافى، 1 عبادت زائران نزد آن ستونها مورد تأكيد امام ابوعبداللّٰه است.
نك : نقشه: 19 - سوم.
6 / ب: مكان اهل صُفّه
ابن اثير 2 اهل صُفّه را فقراى مهاجرين دانسته است؛ كسانى كه منزلى نداشتند و به مسجدالنّبى مىآمدند تا در سايۀ مكانى اقامت گزينند و از مراحم پيامبر برخوردار شوند.
ابننجّار به استناد حديثى از امام بخارى در «صحيح»، اهل صفّه را ميهمانان اسلام