182تلقّى كرده و آنان را گروهى از مسلمانان دانسته كه خانه، كاشانه، همسر و اولادى نداشتند؛ ولى مؤمنان به خدا و شيفتۀ هدايت پيامبر بودند كه براى رفع نيازهاى اندك خود به الطاف پيامبر پناه جسته بودند.
در اصطلاح مورّخان و محدّثان، محلّ اهل صفّه را دكّةالأغوات نوشتهاند؛ زيرا اين محل، جايگاهى براى بيچارگانِ در جستجوى چاره بود و طبق مستندات تاريخى، تعدادشان به نود و دو نفر مىرسيده است.
مكان صفّه در قسمت شمالى محراب تهجّد، مقابل ضريح قبلى مقصوره (حجرۀ فاطمه) به صورت سكّويى كه نيم متر از زمين مسجد مرتفعتر است، قرار دارد. اين سكّو داراى نود و شش متر مساحت مىباشد كه با محجرى مسى محصور شده است و هماكنون جايگاهى براى عبادت و زيارت زائران است.
بتنونى 1 گفته است كه دكة الأغوات دوازده متر طول و هشت متر عرض و چهل سانتى متر ارتفاع دارد.
«وَ كانت في عهده صلى الله عليه و آله مكاناً لأهل الصفة».
7 / ب: ابواب مسجد النّبى
در مسير تاريخ و بنا به ضرورتهاى توسعه و مرمّت يا موقعيّت افراد متشخّصى كه در اطراف مسجد سكونت داشتند يا دائماً به درهاى بزرگ مسجدالنّبى افزوده مىشد و يا با تغيير وضعيّت بناى مسجد يا بناهاى اطراف آن، درها مسدود مىگشت و در نتيجه كاهش ابواب را سبب مىشد.
1 - 7 / ب: درهاى مسجد در بناى وليد
در بناى جديدى كه وليد بن عبدالملك جايگزين بناى قديمى مسجد نمود، به اعتقاد ابنزباله و مطرى، مسجد داراى بيست در بوده است كه هشت در آن در ديوار شرقى و هشت در ديگر در مغرب مسجد و چهار در در قسمت شامى يا شمالى مسجد النّبى قرار داشته است.