149اين ضريح چوبى داراى سه متر ارتفاع بوده، كه منتهىاليه آن به سقف مسجد نمىرسيده است.
زينالدّين مراغى در «تحقيق النّصرة بتلخيص دارالهجره» بر ما روشن مىسازد كه پس از ركنالدين، «ملك زينالدّين» در سال 694 ه . ق. مشبّك چوبى را تا سقف مسجد مرتفع ساخت.
بعدها به سال 822 ه . ق. اين درهاى چوبى به خاطر ايجاد زحمت براى زائران و محدود كردن محيط و فضاى مسجدالنّبى گشوده شد.
حمداللّٰه مستوفى جغرافىدان و مورّخ بزرگ ايلخانان مغول، در نيمۀ سدۀ 8 هجرى در «نزهةالقلوب»، مقاله سوم، ص 14 مىنويسد:
«در كتاب استظهار الأخبار، تأليف قاضى احمد دامغانى و مجمع ارباب الملك قاضى ركنالدّين جوينى آمده است كه حاكم اسماعيلى كه ششم خليفۀ بنىفاطمه مغرب بود، از مدينه علوى را بفريفت تا در شب از خانۀ او نقب بر روضۀ رسول مىزدند تا ابوبكر و عمر خطاب از آن روضه بيرون آورند و هر چه خواهند، با ايشان كنند. حاكم مدينه نَقّابان را بگرفت و سياست كرد و اين حال در سنۀ احدى عشر و أربعمائه بود.»
در سال 678 ه . ق. ملك منصور قلاوون از «مماليك بحرى مصرى» يا به روايتى ديگر، احمدبن برهان عبدالقوى والى شهر «قوص» بالاى حجره، گنبدى بنا نهاد و آن را با لوحهاى سربى روكش نمود تا مانع نفوذ آب باران شود.
در سال 765 ه . ق. اشرف ناصرالدّين شعبان ثانى، از «مماليك بحرى» (764 تا 778ه . ق.) لوحهاى سربى را مرمّت نمود.
در خلال سالهاى 879 تا 888 ه . ق. ملك اشرف قايتباى پس از مرمّت كامل حجره و تجديد بناى آن، گنبدى رفيع بر حجرۀ شريفه و گنبدى ديگر بر فراز حجرۀ فاطمه بنا نهاد.
از سويى ديگر ميرزا حسين فراهانى در «سفرنامه» (ص 278)، مىنگارد كه خود ديده است بر باب سمت شمالى مرقد، اسم ملك الأشرف قايتباى - از سلاطين «چراكه»