116جهاد برعليه مشركان انجام پذيرفت ولى هرگز مانع از ادامۀ آن نگرديد.
2 - به فرض اگر عمل به اين آيات در حق مشركان مكه، حرم و حجاز در عصر اول تاريخ اسلام به نحو مطلوب انجام گرفته باشد، بىشك در وضعيت كنونى و عصر خاص كه تجاوز و توطئۀ استكبار جهانى قلب اسلام، امالقرى و حرم و حجاز را فراگرفته و حتى توطئههاى استكبار بويژه آمريكاى جنايتكار به دخالت در مراسم حج هم كشيده است چگونه مىتوان آيات اول سورۀ برائت را پايان يافته و عملاً منسوخ شده و به تاريخ پيوسته تلقى كرد؟
3 - اصولاً مشركان مكه، مورد ابتلاى آيات اول سورۀ توبه و مصداق زمانىِ اين آيات بوده است و مورد فوق هرگز مخصوص عموم آيات نمىتواند باشد و الّا همين شبهه و اشكال را مىتوان در مورد آيات جهاد و حتى در احكام عبادى نيز مطرح كرد و مقررات تابناك و حياتبخش اسلام را به دوران نبوى - ص - منحصر ساخت و چنين تفسيرى از احكام كلى اسلام، نه تنها با روح فراگير و جاويدان اسلام منافات دارد كه مخالف با ضرورت شريعت اسلام نيز مىباشد.
برائت از مشركان از ديدگاه سنت
در بسيارى از روايات، زمان نزول آيات اول سورۀ برائت در مورد مشركان، سال نهم هجرى و به هنگام بازگشت پيامبر - ص - از غزوۀ تبوك بيان شده است 1 زيرا پيامبر - ص - پس از فتح مكه، مشركان را از انجام