108آن مهربانى كه چراغ هدايت در قلب برافروخت، و پيوند دل را با توحيد و رسالت و عدل و امامت و قيامت كبرىٰ محكم نمود.
آن منبع لطف و رحمت كه عرصۀ آشنايى با قرآن و اهل بيت را براى زائر تحقق داد و بدينوسيله تمام درهاى رحمت را به روى آدمى گشود.
زائر بايد بوقت وقوف به مشعر، دل از مظاهر بردارد و گوشهاى خلوت براى خود بگزيند و در آن فرصت كوتاه از ذكر و عبادت و راز و نياز غافل نماند، مبادا كه با طلوع آفتاب جز حسرت و ندامت براى او نماند.
زائر با قرار گرفتن در مشعر و توجه به حضرت محبوب، و ياد و ذكر خدا، مستوجب اجرى بزرگ مىشود كه روايت زير به آن اشاره كرده:
عن سليمان بن مهران قال: «قلت للصادق - عليهالسلام - : كيف صار وطى المشعر عليه واجباً؟ قال: ليستوجب بذلك بحبوحة الجنة.» 1
سليمان بن مهران گويد: «به حضرت صادق - عليهالسلام - گفتم: چه شده كه فرود آمدن به مشعر بر مكلف واجب گشت؟ فرمود: به آن سبب كه مستوجب قرار گرفتن در وسط بهشت شود.»