100دعوت فرموده و بدار الكرامت خود اذن دخول داده تا فوز به سعادتهاى ابدى و سرور و بهجتهاى دائمى پيدا كند.
از دخول وقت نماز به مقدار معرفت خود، بهجت و سرور داشته و اگر قلب استشعار عظمت و خطر مقام كند به مقدار فهم عظمت، خوف و خشيت حاصل مىشود و چون قلوب اوليا مختلف و حالات آنها متفاوت است، به حسب تجلّيات لطيفه و قهريه و استشعار عظمت و رحمت و جمال آنها را به سرور و بهجت وادار كند و «أرحنا يا بلال» گويند و گاهى تجلّيات به عظمت و قهر و سلطنت آنها را از خود بيخود كند و رعشه و رعده به آنها دست دهد.
بالجمله، اى زائر آداب قلبيه اوقات آن است كه خود را مهيا كنى براى ورود به حضور مالك دنيا و آخرت و مخاطبه و مكالمه با حضرت حق - جلّ و علا - پس با نظرى دقيق، توجه به ضعف و بيچارگى و ذلت و بينوايى خود، و عظمت و بزرگى و جلال و كبريايى ذات مقدس او بنما كه انبياى مرسلين و ملائكۀ مقرّبين در بارگاه بزرگيش، از خود بيخود شوند و اعتراف به عجز و مسكنت و ذلت كنند و چون اين نظر را نمودى و به دل فهماندى، آن دل استشعار خوف كند و خود و عبادات خود را ناچيز شمارد.
از طرفى ديگر، با نظرى عميق توجه به سعۀ رحمت و كمال عطوفت و احاطۀ رحمانيت آن ذات مقدس كن كه بندۀ ضعيفى را به بارگاه قدس خود، با همۀ آلودگى و بيچارگى كه دارد، بار داده و او را با همۀ تشريفاتِ فرو فرستادن فرشتگان و نازل نمودن كتابهاى آسمانى