376حضرت حمزه عليه السلام است و اين اجتماع همه ساله از اول تا نيمۀ ماه رجب با حضور زن و مرد تشكيل مىگردد. در اين مراسم افزون بر مردم مدينه گروهى از اهالى مكّه و طائف و جدّه و رابغ و باديه نشينان كه همه ساله براى زيارت رجبيه در مدينه حاضر مىشوند - شركت مىكنند و در اين اجتماع قربانى هاى زيادى ذبح و به حاضرين اطعام و احسان مىشود. 1
سخن بورخارت
بورخارت مسيحى كه در سال 1915 ميلادى و در آستانۀ تسلّط سعودى ها بر حجاز در زىّ يك مسلمان در موسم حجّ شركت نموده و مطالب فراوانى از مشاهدات خود و گاهى تحليل هاى نادرستى را در سفرنامهاش منعكس ساخته است، به اين مراسم اشاه مىكند و مىنويسد:«رسم اهالى مدينه اين است كه هر سال يك بار از شهر خارج و سه روز متوالى در دامنۀ كوه احد اجتماع مىكنند و در اين مدّت به سياحت و شادمانى مىپردازند.» 2
همانگونه كه پيشتر ملاحظه كرديد، هدف از اين اجتماع در ماه رجب، عبادت و زيارت بوده نه جشن و سياحت كه بورخارت اين جهانگرد غربى با برداشت و بينش خود مطرح نموده است.
چادرهايىكه در اين مراسم برافراشته مىشد
لبيب بتنونى مصرى نيز كه پيش از تخريب آثار مدينه به حجّ مشرّف شده، در سفرنامهاش عكسى از حرم حضرت حمزه ارائه مىكند كه در اطراف آن چادرهاى زيادى برافراشته شده و در زير آن عكس، اين جمله را مىنويسد:
«مسجد سيّدنا حمزة وحوله زوّار المدينة»؛ 3«اين حرم حضرت حمزه است كه در اطراف آن چادرهاى زائران مدينه ديده مىشوند.»