297ابد به اين سمت نماز بگزاريد.
ب : پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌خواست سنتِ جاىِ ايستادن امام (جماعت) را آموزش دهد و بگويد كه بايد در برابر كعبه و نه در گوشه‌ها يا ديواره‌هاى آن ايستاد و خواندن نمازهاى متعدد در همۀ جهات آن جايز است. اين دو احتمال را امام ابوسليمان خطّابى و ديگران مطرح كرده‌اند.
ج : احتمال آخر، از سوى امام نووى در «شرح مسلم» و پس از ذكر دو احتمال قبلى مطرح شده و از اين قرار است: معناى جمله آن است كه اين كعبه و نه همۀ حرم و يا مكه، همان مسجد الحرامى است كه فرمان يافته‌ايد رو به آن نماز بگزاريد، تمامى مسجدى كه در اطراف كعبه است نيز قبله نيست؛ تنها همين كعبه قبله است. پس مراد از اين سخنِ عطا:
«در هر قبله از كعبه»، آن است كه در هر جاى كعبه يا هر جا از كعبه قبله است.
محبّ طبرى پس از اشاره به اين نكته مى‌گويد: چه بسا پيامبر صلى الله عليه و آله در همه سوى كعبه دعاگويان و تسبيح گويان گشته و اين عبارت را تكرار فرموده باشد.
از جمله احاديث وارده در معنايى كه بدان اشاره كرديم، روايتى است كه آن هم در سنن نسائى از حديث اسامةبن زيد آمده كه او - يعنى اسامه - همراه پيامبر صلى الله عليه و آله وارد كعبه گرديد و ايشان به راه خود ادامه دادند و به ميان دو ستونى كه بعد از درِ كعبه بود، رسيدند و در آنجا نشستند و سپاس و ستايش و حمد و ثناى الهى گفتند و به دعا و استغفار پرداختند. سپس برخاستند و در جايى روبه‌روى پشت كعبه قرار گرفتند و صورت و گونۀ خود را بر آن گذاشتند و به حمد و ستايش و ثناى الهى و استغفار و دعا پرداختند. پس از آن تكبير و تهليل گويان و همراه با تسبيح و ثناى الهى، به سوى هر يك از ركن‌هاى كعبه رفتند و آنگاه بيرون آمدند.
همچنين در حديث اسامةبن زيد در سنن نسائى چنين آمده است: همراه با رسول‌خدا صلى الله عليه و آله وارد كعبه شدم، آن حضرت صلى الله عليه و آله نشست و حمد و ثناى الهى گفت و به تكبير و تهليل پرداخت و سپس برخاست و به سمت جلو رفت و (ديوار) كعبه را در آغوش گرفت و سينه و گونه و دستانش را بر آن گذاشت و تهليل و تكبير گفت و دعا كرد