200گويد: ابوعلى الحسنبن مكرم، از عبداللّٰهبن بكر نقل كرده كه مىگويد: پدرم بكربن حبيب گفته است: هنگامىكه ساكن مكه بودم، يكى از ستونهاى كعبه، عيب پيدا كرد. آن را در آوردند و ستون ديگرى در نظر گرفتند تا به جاى آن قرار دهند. جابه جايى به درازا كشيد و شب شد و مىدانيم كعبه را شبها باز نمىكنند. بنابراين به صورت مايل، ستون جديد را رها كردند تا فردا باز گردند و راستش كنند؛ وقتى فرداى آن روز آمدند، ديدند كه خود به شكل عمود قرار گرفته و پا برجا شده است.
ازرقى چيزى از اين مطلب ياد نكرده و از غير از فاكهى نيز اين مطلب را نديدهام.
اين مطلبى بسيار شگفت انگيز است. خدا خود داند. اگر اين گفته صحت داشته باشد، بايد آن را از كرامات كعبه به حساب آورد كه خداوند بدان عنايت دارد.
در مورد ناودانها، بايد گفت كه يك ناودان را «شيخ ابوالقاسم رامشت»، صاحب كاروانسراى معروف در مكه (كاروانسراى رامشت) تهيّه ديد كه پس از مرگش خدمتكار او «مثقال» همراه با تابوت وى در سال پانصد و سى و هفت، آن را آورد و كار گذاشت.
ناودان ديگرى را مقتفى، خليفۀ عباسى 1 در سال پانصد و چهل و يك، يا چندى بعد به جاى ناودان رامشت، كار گذاشت. و نيز ناودانى كه ناصر خليفۀ عباسى 2 كار گذاشت كه هم اكنون نيز در كعبه وجود دارد و نام وى روى آن نوشته شده است؛ آن ناودان قطعه چوبى است كه داخل آن را - جايى كه آب در آن روان مىشود - سرباندود كردهاند و ظاهر آن به گونهاى است كه گمان مىرود با نقره پوشاندهاند.
محلّ جريان آب آن نيز در دهۀ دوم ماه رمضان سال هشتصد و چهارده، و پس از كندن لوحى كه آب از روى آن جريان مىيافت، تعمير شد و لوح مزبور را دوباره به جاى خود گذاشتند. طول اين ناودان با احتساب قسمتى كه در ديوار كعبه قرار دارد، از چهار