311بودند و حرم را روشن مىكرد.او مىافزايد كه شمعهايى هم در محراب امامان مسجد روشن مىشد. 1
محرابهاى امامان جماعت مسجد كه ما در دورۀ فاطمى از ايجاد آنها سخن گفتيم،و براى اقامۀ نماز توسط آنان بود،در اين دوره هم بود.
ابن جبير در بارۀ نماز جماعت و ائمۀ موجود در مسجد مىنويسد:چهار امام سنى است و يك امام زيدى براى فرقهاى است كه خود را زيديه 2مىخوانند و اشراف اين شهر بر مذهب آنان هستند و در اذان«حيّ على خير العمل»را مىافزايند. 3
بايد بيفزايم كه ما در بارۀ افزودن«حي على خير العمل»در اذان سخن گفتيم و اين كه اين رسم در زمان ايوبيان برافتاد،اما بعيد نيست كه باز در برخى از زمانها دوباره رايج مىشده است،زيرا بيشتر اشراف،متشيّع بودند.
خطيب جمعه در مسجد
ابن جبير مىگويد:اولين امامى كه نماز مىخوانَد،امام شافعى است كه داربست باشكوهى در مقابل مقام ابراهيم دارد.اين داربست از دو چوب متوازى كه ميان آن دو را با بازوهايى چون نردبان به يكديگر پيوستهاند و برابر آن دو نيز،دو چوب ديگر بر همين صفت قرار دارد،بنا شده است.اين چهار تخته را بر دو پايۀ گچين كه از زمين ارتفاع چندانى ندارد استوار كردهاند.
ابن جبير مىافزايد:پس از آن امام مالكى نماز مىخواند.او محرابى سنگى شبيه