140قريش هستى مقابل او قرار ده.ما با تو بيعت مىكنيم.او هم دستش را دراز كرده،افراد مزبور در سوم ذىقعدۀ سال 64 در جايى به نام جابيه با او بيعت كردند.
سپس با ياران خود به سوى هواداران ابن زبير كه در شام بودند و فرماندهى آنان را ضحاك بنقيس بر عهده داشت حركت كرد.در نبرد سختى كه درگرفت،ضحاك كشته شد و هوادارانش متفرق شدند.اين رخداد در اواخر ذى حجه سال 64 بود.بدين ترتيب كار امويان در شام استقرار يافت و بيعت با مروان بن حكم تمام شد.اين در حالى بود كه شهرهاى ديگر در اختيار ابن زبير بود و با او به عنوان خليفۀ مسلمانان بيعت شد. 1
عصبيّت يمنى-قيسى
زمانى كه درست دقت كرده،بر آن باشيم تا عوامل اختلاف در شام را ميان هواداران بنى اميه و ابن زبير بررسى كنيم،در مىيابيم كه مسأله فراتر از جنگ اموى- زبيرى است.آشكار است كه برخى از قبايل يمن از قرنها پيش از اسلام به مرور در شام استقرار يافته بودند و زمانى دراز در آنجا زيسته بودند.با آغاز فتوحات اسلامى،قبايلى از حجاز نيز در آنجا مستقر شدند كه به نام عدنانى يا نزارى شناخته شده و نام قيسى بر آن غلبه كرده بود.
شمار يمنىها و قيسىها چندان در شام فراوان بود كه اردن و فلسطين را هم پوشش داده بود.
ترديدى نيست كه يمنىها با توجه به اصل و اساس خود بر قيسىها فخر مىكردند.
آنان در دورهاى از تاريخ،بزرگان و رهبران جزيرة العرب بودند.چنان كه خزاعه كه قبيلهاى يمنى بود،پيش از قريش بر مكه فرمانروايى مىكرد.همين طور اوس و خزرج كه در مدينه بودند،همين وضعيت را داشتند.از سوى ديگر،قيسىها كه از نسل فاتحان صدر اسلام بودند،به گونهاى ديگر بر يمنىها فخر مىكردند و خود را هادى آن سرزمين مىدانستند.اين مفاخره،عاملى براى بالا گرفتن عصبيتى بود كه اسلام از آن پرهيز