191خشتهاى كاشى معرّق خيلى خوب، دو چهل چراغ دوازده شاخه، چهار پنج قنديل زيتى، هشت ديوار كوب، دو شاخه بلور، فرشهاى قالى، روى آن قاليچههاى خوب انداخته، پردههاى مفتول دوزى خيلى خوب، ضريحى از آهن مشبك طولانى، صندوقى هم در او هست، اين صندوقها اغلب بلكه همه از سنگ مرمر است، روى آنها صندوق پوش، بالاى صندوق در بالا سر، عمامه سبز خيلى بزرگ، كه زير آن همكلاهى از نمد دوازده ترك دارد، گذاردهاند.
پنج قبر ديگر هم پشت سر هست، دو قبر را مىگويند، از دو پسر«محىالدين»و يكى هم روى آن نوشتهاند«سيد عبدالقادر المحتلى المغربى»، دو قبر ديگرى هم هست كه از دو نفر والى«شام»است كه بالاى آنها نوشتهاند:«والى سوريه»، خيلى سرداب و مسجد خوشگل و مزين است، گويا اين مزار خيلى محترم و زيارتگاه اهل شام است، جمعيت بسيارى بودند، زيارت مىكردند.
محي الدين عربى
«محىالدين عربى»، از مشاهير رجال و شرح احوال او به طريق اختصار از اين قرار است: كنيت او«ابوبكر»لقبش«محى الدين»، اسمش«محمد بن على بن احمد 1 بن عبداللّٰه الطائى الحاتمى الاندلسى»، از اولاد«حاتم طائى»معروف است، از اهالى «اندلس»، و متصوفه نيز او را«قشيرى»گويند 2 از مشاهير و كبار صوفيه است، مصنفات بسيار دارد كه از آن جمله است«فصوص الحكم»، و فتوحات مكيّه، كه هر دوى آنها متداول بين مردم و از مشاهير كتب است.
علماى اهل سنت و جماعت، از وى تمجيدات زياد نوشتهاند، به خصوص كسانى كه ميل به رشته تصوف داشته، در تعريف و تمجيد وى مبالغه زياد كردهاند، در علماى اثنى عشريه، احوالاتش مختلفٌ فيه است، بعضى شيعه و حكيم متشرعش مىدانند، و برخى او را كافر و بىدينش نامند، جمعى او را«مخربالدين»خوانند.
ولادتش در ماه رمضان پانصد و شصت هجرى، در شهر«مرسيه»كه از شهرهاى